Πιο σπουδαίες είναι οι ερωτήσεις, όχι οι απαντήσεις

Διαβάζοντας αυτήν την διατύπωση στο βιβλίο του Στέφανου Τραχανά  «Το φάντασμα της Όπερας» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) , τον φαντάστηκα να πυροδοτεί την ανησυχία του ακροατηρίου του, στις απολαυστικές παραδόσεις της Κβαντομηχανικής.

 Το βιβλίο πραγματεύεται την σημασία της επιστήμης στον πολιτισμό μας. Ξεκινώντας από την παρατήρηση  της σύγχρονης πραγματικότητας :είμαστε ένθερμοι καταναλωτές της τεχνολογικής ευμάρειας, των αποτελεσμάτων της επιστήμης. Παρ ’όλα αυτά αμφισβητούμε και αποφεύγουμε την βαθύτερη αξία της, τον θεμελιώδη αντιδογματισμό της, την ανησυχία της να απαντήσει στα θεμελιώδη ερωτήματα.

Εφαρμόζοντας ευρηματικά τον αρχετυπικό διάλογο Μαθητή-Δασκάλου, φωτίζει την σημασία του Πειράματος και την σημασία να γραφτούν οι Φυσικοί Νόμοι στην γλώσσα των Μαθηματικών. Κατανοεί ο αναγνώστης πώς ο Γαλιλαίος κατόρθωσε με ένα τηλεσκόπιο και ένα κεκλιμένο επίπεδο να θεμελιώσει την σύγχρονη επιστημονική σκέψη , κόντρα σε κάθε φανατική εμμονή.

«Το πιο ακατανόητο πράγμα σ ‘αυτόν τον κόσμο είναι το γεγονός ότι είναι κατανοητός», είπε ο Αϊνστάιν .Η νομοκρατούμενη φύση  ,ως γενική ιδέα, από την αρχαία ελληνική σκέψη μέχρι την αρχή της αβεβαιότητας της Κβαντομηχανικής , πέρασε από χίλια κύματα και ταξιδεύει στο μέλλον.

Το κείμενο σπαρταράει από ευρηματικούς παραλληλισμούς :η αναφορά στον  Φέρμι και την αγωνιώδη ερώτησή του : ” Wherearethey?” , για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, καταλήγει στην αγωνία «ενηλικίωσης» του δικού μας πολιτισμού . Να  συνδυάσουμε την γνώση με την σοφία ,να κατορθώσει ο κάτοικος του πράσινου πλανήτη μας να πραγματώσει την επιστήμη έχοντας συνείδηση της σημασίας της.

Από την Μεγάλη Έκρηξη ως σήμερα, μόνο μέσω της επιστήμης κατόρθωσε το σύμπαν  να αφηγηθεί την ιστορία του, την ανάδυση της ζωής , να απαντήσει στα ερωτήματα αλλά και να φτιάξει μεγάλα παραμύθια.